مادر تنها دوست حقیقی است که ما داریم؛ وقتی که مشکلات به سمت ما سرازیر می شوند، وقتی که کامیابی و موفقیت جای خود را به فلاکت و مصیبت می دهد، وقتی که دوستانی که در هنگام شادی ها با ما همراه هستند و در هنگام ناراحتی ها ما را تنها می گذارند... او همچنان کنار ماست، با مهربانی هایش ابرهای تاریکی را کنار می زند، و آرامش را به قلب های ما باز می گرداند.

 هر چیز دیگری که در این دنیای بزرگ جای تردید داشته باشد، بدون شک عشق مادرانه جزء آن ها نیست. مادر کلمه ای است که به جای نام خدواند بر لب ها و قلب های کودکان جاری است. عشق مادر نیرویی است که انسان ها را قادر می سازد کارهای غیرممکن را انجام دهند. مادر صندوقی است که ما اندوه خود را در آن ذخیره می کنیم. تمام چیزی که ما هستیم یا امیدواریم که باشیم، به مادران خود مدیون هستیم. هیچ هدیه ای که به مادر خود دهیم نمی تواند برابر با هدیه ای باشد که او به ما داده است.

 ما هر روزه به دوستان، همکاران، و حتی افراد ناشناس می گوییم "متشکرم". ولی گاهی فراموش می کنیم که این کلمه را به افرادی که بیش از همه سزاوار آن هستند ابراز کنیم.

 مادر عزیز... می دانم که همیشه حضور تو را امری بدیهی فرض کردم، همیشه وقتی به تو نیاز داشتم، مطمئن بودم که در کنار من حضور داری. ولی هیچ وقت به این موضوع فکر نکردم که مادر بودن به چه معنی است تا اینکه بزرگ تر شدم و متوجه شدم چقدر از زمان و انرژی خود را وقف من کردی. متشکرم مادر... دوستت دارم!