1- گنجشک خودش را انداخت روي عباي امام . جيغ مي زد و نوکش را تند تند به هم مي زد . امام رو کردند به من: "عجله کن اين چوب را بگير برو زير سقف ايوان مار را بکش." چوب را برداشتم و دويدم . جوجه هاي گنجشک مانده بودند توي لانه و مار داشت حمله مي کرد بهشان . مار را کشتم و برگشتم با خودم مي گفتم امام و حجت خدا بايد هم با زبان همه ي موجودات آشنا باشد.
2 -کوهستان بود ، امام پياده شدند از اسب، سيصد نفر هم همراهشان . عابد از غارش امد بيرون . امام را ديد ، رفت به استقبال آقا جان ! چند سال است براي ديدنتان لحظه شماري مي کنم مي شود کلبه کوچکم را به قدومتان روشن کنيد؟ امام اشاره کردند . همه وارد غار شدند .
عابد مبهوت شده بود . سيصد نفر در غار کوچکش جا شده بودند . چيزي براي پذيرايي نداشت ، امام ، مهربان نگاهش کرد:" هر چه داري بياور." سه قرص نان و کوزه اي عسل گذاشت جلوي امام . امام عبايش را کشيد رويش ، دعا خواند . بعد از زير عبا به همه نان و عسل داد. همه که رفتند، نان و عسل عابد هنوز آنجا بود.
3 -به امام جواد(ع) گفتم:"بعضي ها مي گويند مامون به پدرت لقب رضا داد، وقتي به ولايت عهدي راضي شد."
گفت :"دروغ مي گويند . پدرم را خداوند رضا ناميد چون ، خداوند او را پسنديد و اهل آسمان، رسول خدا و ائمه در زمين از او خوشنود بودند."
گفتم :" مگر بقيه پدرانتان پسنديده ي خدا و ائمه نبودند؟"
گفت :"چرا؟"
گفتم :"پس چه طور فقط او رضا شد؟"
گفت:" چون دشمنانش هم او را پسنديدند و فقط پدرم بود که جمع دوست و دشمن از او راضي بودند."