باورهاي اشتباهي وجود دارند که مانع انتخاب صحيح و ازدواج آگاهانه مي شوند؛ همان باورهايي که اگر چه به ظاهر، فراگيري زيادي در جامعه دارند، اما پذيرش و قبولشان همان دليلي است که در نهايت، باعث تجرد يک فرد مي شود. زيرا او را دچار ترديد در انتخاب مي کند و يا به کلي از ازدواج منصرف مي سازد. در اينجا به چند مورد از اين باورهاي غلط اشاره مي کنيم و سعي داريم با بحث در مورد آن ها، ازدواج دختران جوانمان را ساده تر کنيم.اين باورهاي غلط عبارت اند از:
- انتخاب يک همسر فوق العاده و ازدواج، فقط و فقط به شانس بستگي دارد!
بسياري از دختران جوان، انتخاب همسر و ازدواج را امري وابسته به شانس مي دانند و معتقدند آدم هاي خوشبخت، آدم هاي خوش شانسي هستند که فقط و فقط به دليل شانس خوبشان ، موفق به ازدواج با يک مرد ايده آل شده اند.
در صورتي که اگر شانس را به عنوان سرنوشت محتوم در نظر بگيريم، ديگر اختيار، تلاش، کوشش، تفکر و در يک کلام، دانش توانايي هاي انسان بي معني مي شود. بزرگ ترين فرق انسان هاي عاقل و توانمند با ديگران در اين است که آن ها، خودشان سرنوشت خود را مي نويسند و مي سازند، ولي سرنوشت ديگران را، تقدير رقم مي زند.
به عقيده ي بسياري از جامعه شناسان و محققين، چيزي به نام شانس يا تقدير در ازدواج و انتخاب همسر دخيل نيست ؛ آنچه سبب خوشبختي و صعادت فرد مي شود، هوشياري او در انتخاب همسر روابط اجتماعي مفيد، ميزان هوش اجتماعي و هيجاني او و توانايي تعامل او با ديگران است و هيچ کدام از اين موارد، به شانس مربوط نيست.
- براي خوشبخت بودن، بايد حتماً عاشق همسرمان باشيم.
هر چند عشق لازمه ي يک ازدواج موفق است، اما به تنهايي کافي نيست! از طرفي تشخيص عشق لايق و واقعي از عشق ناسالم ( شهواني ، وسواسي ، مادرانه و غيره)، براي بسياري از افراد امکان پذير نيست.همچنين لازمه ي عشق، رسيدن به شناخت کافي است و تا طرفين يکديگر را به درستي نشناسند، قادر نخواهند بود عاشقانه يکديگر را دوست بدارند.
لازمه ي رسيدن به شناخت نيز، گذشت زمان است ؛ به همين دليل در بدو يک آشنايي يا در اولين جلسه ي خواستگاري، نمي شود فردي را فقط به اين دليل که عاشقش نيستيم نپذيريم. در اولين جلسه ي خواستگاري يا آشنايي، همين که طرف مقابل به دلمان بنشيند کافي است. پس از آن زمان لازم است تا به شناخت کافي از او و در نهايت به مرحله ي عشق برسيم.
- براي يک ازدواج موفق و داشتن زندگي سعادتمندانه، مهم نيست با چه کسي ازدواج مي کنيم؛ مهم اين است که چه قدر تلاش مي کنيم.
اين طرز فکر غلط، همان فکر مسمومي است که باعث مي شود افراد ، بدون در نظر گرفتن شباهت ها و تفاوت ها و نيز ارزش ها، اهداف و انتظارات دو طرف، ورد يک رابطه و ازدواج اشتباه شوند و در نهايت ، مورد استثمار و سوء استفاده قرار گيرند ؛ ازدواجي که قطعاً دير يا زود از پا در مي آيد و عاقبتي نخواهد داشت.
در اين مورد مي توان گفت که اگر چه در بسياري از موارد ، افرادي که شخصيت هاي متفاوت و متضادي دارند ، جذب يکديگر مي شوند و در اوايل آشنايي نيز از اين تضاد ها لذت مي برند، اما اين تضاد ها و تفاوت ها، همان آفت هايي هستند که با گذشت زمان، بلاي جان رابطه ي دو نفره خواهند شد و بر عکس، هر چه تشابهات بين دو نفر بيشتر باشد ، در طولاني مدت، رضايت و خرسندي طرفين از يکديگر بيشتر خواهد بود و رابطه ي زناشويي آن ها استحکام بيشتري خواهد داشت.
- در انخاب همسر، احساسات و عواطف مقدم بر عقل و منطق است.
کودک انسان تا نزديک هفت سالگي ، فقط بر اساس حواس، تخيلات و هوش ، دنيا را درک و حوادث آن را ارزيابي مي کند و از آن پس به تديج ، قدرت تعقل ، تفکر و استدلال او رشد و نمو مي يابد و پس از بلوغ عقلي کامل ، قادر به تجزيه و تحليل و استدلال منطقي خواهد بود. متاسفانه افرادي که به بلوغ عقلي کامل دست نمي يابند، در بسياري از مسائل ، نه بر اساس عقل و خرد ، که با دل و احساس خود تصميم مي گيرند و رفتار مي کنند ؛ درست همان طور که يک کودک هفت ساله چنين مي کند.
مشخصه ي واضح اين افراد آن است که معمولاً نمي دانند چرا از فردي خوششان آمده يا طرف مقابل چه ويژگي هايي داشته که مورد توجهشان واقه شده است. اين گونه افراد يا دليلي براي علاقه مندي ها و بيزاري هاي خود ندارند و يا اگر هم دليلي داشته باشند ، معمولاً کاذب و اشتباه است. انساني که به بلوغ عقلاني رسيده ، با استفاده از قدرت تعقل ، جاده و مسير زندگي اش را انتخاب مي کند و با دل و احساس براي طي اين مسير انرژي کسب مي کند.
چنين فردي در انتخاب همسر نيز عقل و دلش را يار و قرين هم مي سازد و در نهايت، با همراهي و هم خواني دل و منطق، دست به انتخاب مي زند و در اين انتخاب مهم، نه دل را فداي عقل مي کند و نه عقل را فداي دل و به اين ترتيب، ازدواج و انتخاب سعادتمندانه اي را براي خود رقم مي زند.