پژوهشگران آسيب‌هاي اجتماعي معتقدند تضاد بين جوامع سنتي و مدرن سبب افزايش زندگي مستقل مجردي شده است و با تقويت ابعاد مذهبي و فرهنگي تربيت فرزند مي‌توان اثر تضاد اين جوامع را كاهش داد. تحقيقات نشان داده است وقتي فرد بايد درون خانواده رفتارش مطابق با سنت‌ها باشد و هنگام حضور در فعاليت‌هاي اجتماعي رفتار مدرن از خود بروز دهد، گرفتار نوعي تضاد دروني و بيروني مي‌شود كه حاصل اين تضاد دروني و بيروني، بیشتر آسيب‌هاي اجتماعي است. 
آسيبي مانند زندگي مجردي جوانان نيز در برخي شرايط مي‌تواند تابعي از اين تضاد باشد. والدين مي‌توانند با تقويت ابعاد مذهبي و فرهنگي تربيت فرزند، اثر اين تضاد را تا حدود زيادي كاهش دهند. 
اشتغال به كار جوانان در شهري غير از محل سكونت نيز مي‌تواند مانند زندگي دانشجويي در افزايش گرايش به زندگي مجردي نقش‌آفرين باشد و عناصري را كه براي زندگي دانشجويي ذكر شد نيز مي‌توان در مورد اين عامل نيز صادق دانست و مهم‌ترين راهكار كاهش تاثير اين عامل بر افزايش گرايش جوانان به زندگي مجردي چيزي جز ايجاد اشتغال در محل زندگي افراد با كمك دولت و خانواده‌ها نيست. 
نقش دوستان، همسالان و گروه‌هايي كه جوانان در آن عضويت دارند نيز نبايد در زمينه گرايش فرد به زندگي مجردي فراموش شود. اين عامل به همان ميزاني كه مي‌تواند در گرايش افراد به اعتياد و ساير بزه‌ها تاثيرگذار باشد، در گرايش آن‌ها به انتخاب چنين شيوه‌اي براي زندگي نيز موثر است.